Archive for the ‘musica’ Category

Poets, Rock Bands Converge in Gig for S. Tagalog 72

December 4, 2008

The convergence of poetry and rock music characterized Down with the Crackdown, a concert held Nov. 22 at the Ten 02 Bar in Quezon City. Organized by the Artists’ Response to the Call for Social Change and Transformation (Artists’ ARREST), the concert was staged in protest against the political persecution of activist leaders from Southern Tagalog.

BY ALEXANDER MARTIN REMOLLINO
CULTURE
Bulatlat

Ang pader ko’y di lamang malamig at malagkit,
Nakakwadro rin dito ang latay ng pasakit.
Ang sahig ko’y di lamang marumi at maganit,
Nakaratay din dito ang tisikong inip.
Ang rehas ko’y di lamang kalawang ang galis,
Naglangib na rin dito ang paglayang nais.

Wisikan ng tula ang langib ng paglaya!
Wasakin, wasakin ang rehas na sutla!
Wakasan, wakasan ang salot ng pagdusta!
Bumangon sa dilim na ngitngit ang tanglaw!
Banggain, banggain ang pader na ampaw!
Banggain ang karsel na pagtakas ang hiyaw!

Poet and former political detainee Axel Pinpin performed this poem of his, “Awit ng Bilanggong Politikal” (Song of the Political Prisoner), to the tune of an impromptu melody by punk band The Wuds. With the intensity of Pinpin’s poem and the aggressive beat of The Wuds’ melody, the poet and the band had no difficulty finding the common tempo that they needed to successfully pull the performance off.

The Wuds frontman Bobby Balingit would go on to perform two songs of his, each about children carrying the burden of poverty.

This performance was among the highlights of Down with the Crackdown, a concert held Nov. 22 at the Ten 02 Bar in Quezon City. Organized by the Artists’ Response to the Call for Social Change and Transformation (Artists’ ARREST), the concert was staged in protest against the political persecution of activist leaders from Southern Tagalog.

Last month, 72 persons – many of them leaders of cause-oriented groups in Southern Tagalog – were slapped with multiple murder and multiple frustrated murder charges in relation to an ambush carried out in 2006 by the New People’s Army (NPA) against policemen in Oriental Mindoro. They were charged without so much as even the benefit of a preliminary investigation by the fiscal’s office.

Six of them have been arrested – including Emmanuel Dionida, executive director of the labor research institute LEADERS, who suffers from polio. The five others are Remigio Saladero, Jr., a lawyer of the Pro-Labor Legal Assistance Center (PLACE), founding member of the National Union of People’s Lawyers (NUPL), chief legal counsel of the Kilusang Mayo Uno (KMU or May 1st Movement), and columnist of the online newspaper Pinoy Weekly; Rogelio Galit, spokesperson of the Katipunan ng mga Magsasaka sa Kabite (Kamagsasaka-Ka or Farmers’ Confederation in Cavite); Nestor San Jose, leader of the Southern Tagalog Transport Sector Organization (Starter); Crispin Zapanta, member of Bayan Muna (People First); and Arnaldo Seminiano, organizer of the Ilaw at Buklod ng Manggagawa (IBM), a KMU-affiliated union.

Other respondents include Armando Albarillo, secretary-general of Bagong Alyansang Makabayan (Bayan or New Patriotic Alliance)-Southern Tagalog and signatory to the 2008 impeachment complaint against President Gloria Macapagal-Arroyo; Bayani Caronero, eighth nominee and Southern Tagalog regional coordinator of Bayan Muna; Doris Cuario, secretary-general of Karapatan (Alliance for the Advancement of People’s Rights)-Southern Tagalog; Helen Asdolo, secretary-general of GABRIELA-Southern Tagalog, Luz Baculo, secretary-general of Pagkakaisa ng mga Manggagawa sa Timog Katagalugan (Pamantik or Unity of Workers in Southern Tagalog) and member of KMU’s National Council;

Orly Marcellana, secretary general of Katipunan ng mga Samahang Magbubukid sa Timog Katagalugan (Kasama-TK or Confederation of Peasant Organizations in Southern Tagalog) and chairman of Bayan-Southern Tagalog; Romeo Legaspi, chairman of the Pagkakaisa ng mga Manggagawa sa Timog Katagalugan (Pamantik or Unity of Workers in Southern Tagalog); Rolando Mingo, president of Starter and vice president of the Pagkakaisa ng mga Samahan ng mga Tsuper at Operator Nationwide (Piston); Dina Captillo, spokesperson of Karapatan Batangas; Renato Alvarez, Kamagsasaka-Ka chairman; Romeo Aguilar, organizer of the Kalipunan ng Damayang Mahihirap (Kadamay) in Rizal; and Pedro Santos, Jr., secretary-general of Anakbayan-Southern Tagalog and regional coordinator of Kabataan Party.

“We might think what is happening is so far from Metro Manila,” said Bayan’s national secretary-general Renato Reyes, Jr., who spoke at the event. “But the truth is, that could also be done to any of us here.”

Saladero was the subject of the poem recited by this writer, “Ngayon Pa Lamang ay Pinawawalang-sala Ka Na ng Kasaysayan” (This Early, History is Acquitting You):

Noon pa naihanda ang kanilang hatol sa iyo:
hinusgahan ka na nilang maysala
bago pa man masimulan ang paglilitis.
Sa ganang kanila’y kriminal na lahat
ang mga tumututol sa pagmamalupit,
sa pag-apak sa matagal nang inaapakan.
Isinadlak ka nila sa likod ng mga rehas,
at marahil ay hindi na magiging kataka-taka
kung sa isang moro-morong paglilitis
ay mapapalitaw nilang ikaw ay kriminal.

Ngunit maliwanag na rin ngayon pa lamang
kung ano ang magiging kapasyahan ng kasaysayan.
Kung mapalitaw man nilang ikaw ay maysala
sa hukuman nilang hukuman ng mga payaso’t sirkero,
ngayon pa lamang ay pinawawalang-sala ka na ng kasaysayan –
sapagkat nakaukit na sa papel ang mga tala
ng walang-pag-iimbot mong pagtatanggol
sa mga walang pambili ng “hustisyang” nabibili.

Rustum Casia, in his poem “For Humanitarian Reasons”, tackled the contrast between the special treatment for former Agriculture Undersecretary and suspected fertilizer funds scam mastermind Jocelyn “Joc-joc” Bolante and the disregard for the illnesses of Galit (who is suffering from diabetes and was scheduled for surgery at the time of his arrest) and Dionida.

In another poem, “Junket”, Casia turned to mocking the so-called “Euro-generals” led by former Philippine National Police (PNP) comptroller Eliseo dela Paz:

Habang nagdidildil ng asin para ulam ang sambayanan,
bigla silang darating at sasabihing walang masama
kung nagdala sila ng higit anim na milyong
piso sa Moscow.

At tayo.

Tayong hindi man lang makarating ng Bora, Tagaytay at Baguio.
Tayong palagi na lang ay namamaluktot-maikli ang katsang kumot.
Tayong patas at parehas lumaban.
Tayong nagtuturing ng malisya sa kanilang kabutihang para sa bayan.

Tayo lang ang nagbibigay ng malisya.

Mahiya naman tayo
at humingi ng tawad sa kanila.

Other performances were from the bands Semi.o.tic, Datu’s Tribe, and Brownman Revival. (Bulatlat.com)

Advertisements

Minsan pa: Rebyu ng reunion concert ng Eraserheads

September 8, 2008

Chrysalin Ann Garcia

5..4..3..2…1!

At nagsimula nang kumanta ng “Alapaap” ang bandang Eraserheads. Naghiyawan ang lahat. Matagal na rin naming hindi naririnig si Ely Buendia na kumakanta ng hit songs nila. Kahit ilang oras rin kaming nagpabalik-balik sa sasakyan para ibalik ang mga kagamitan namin dahil hindi puwedeng ipasok sa loob ng The Fort open field tulad ng mahabang payong at backpack, nakakatanggal ng pagod na makita silang magkakasama ulit.

Inaasahan kong makikita ko sila nang malapitan dahil nagbayad ako ng mahigit sa P1,000 pero hindi rin pala. Para iyong isang Woodstock concert na hindi mo nakikita ang kumakanta. Ang tanging nagpapaalam lang na naroon ang banda ay ang mga projector na nasa paligid ng entablado. Walang tigil ang pagkanta ng banda. Mula sa “Alapaap”, sumunod ang “Ligaya”. Ipinakita sa mga projector ang pamantasang pinagmulan nila sa kantang “Sembreak”. Pagkatapos nito, kinanta nila ang “Hey Jay”, “Harana” at “Fruitcake” na kung saan nakalimutan ng mga kumakanta sa audience ang chorus. Kinanta rin nila ang “Toyang”, “Kama supra”, “Kailan”, “Huwag kang matakot”, “Kaliwete”, “With a smile”, “Shake yer head”, “Huwag mo nang itanong” at “Light years”. Nag-break ng ilang minuto para makapagpahinga ang banda. Halos tuluy-tuloy kasi ang pagkanta ni Ely bukod sa ilang mga pasaring na “Ok ba kayo?” at “Ang daming tao a”. Hindi man lang niya nakamusta ang kanyang mga kabanda kaya tuloy nagsimulang mag-chant ang mga tao ng “Group hug, group hug, group hug…” Nakakatawa.

Sa wakas, nagkaroon din ng panahong maupo nang sandali dahil sa nasabing break. Pero ang hindi namin inaasahan e hindi na pala itutuloy ang konsiyerto. Isinugod raw sa ospital si Ely sabi ng kanyang kapatid na siyang umakyat sa entablado kasama sina Raimund, Marcus, Buddy, at siyempre ang mga organisador ng palabas. Sana raw maintindihan ng mga tao. Mukha namang naintindihan nila dahil wala sa mga nanonood ang umimik. Unti-unting naglabasan ang mga tao habang bitbit ang katanungang, ano na ang mangyayari?

Maraming negatibo at positibong opinyon na lumabas tungkol dito. Nariyan ang pagsasabing dapat daw i-refund ang ibinayad sa tiket. Nariyan din ang hinalang baka pakana lamang ng promoter at organisador ng reunion ang biglaang pagtigil ng konsiyerto. May iba pang nagsasabi na baka ayaw na talaga ng tadhana na patugtugin ang Eraserheads ng magkakasama. Pero sa tingin ko, sapat na pinilit mag-perform ng banda para sa mga tagahanga nila kahit maraming sagabal na naganap, tulad ng pagkamatay ng nanay ni Ely at ang pagpapatigil ng Department of Health sa pag-eendorso ng naunang promoter ng konsiyerto Sabi nga ng isang kasamahan sa yahoogroups, “Panalo pa din kahit bitin.”

Sabi nina Raymund, Marcus at Buddy sa isang interbyu, “This is not the last, this is just the first.” Mukhang na-miss din ng mga miyembro ng banda ang isa’t-isa. Sana nga ituloy nila ang nasimulan na. Tiyak marami pa rin ang susuporta.

Isang paboritong komento galing sa isang taga-suporta: Nung binato ni Raymund at Buddy yung bote ng mineral water, parang binalik lang nila yun sa mga taong binabato sila dati ng bote. Dati, marami ang hindi naniwala. Pero ano ang nangyari ngayon? 60,000 fans! May nangyari na bang ganyan para sa isang Pinoy artist?

Sabi nga sa kanta: “Nasaan na ba kayo? Tingnan ninyo ako. Hindi niyo inakala na ako’y mananalo. Pero salamat na rin sa inyo…”(PinoyWeekly)

Minsan, Eraserheads

September 8, 2008

Kenneth Roland A. Guda

NAPANAGINIPAN ko sila noong nakaraang linggo. Hindi ko alam kung bakit. Sa panaginip, pumasok ako sa isang lumang bahay na gawa sa kahoy. Kulay orange ang ilaw. Nadatnan ko sa unang palapag si Ely Buendia. Sa ikalawa, si Buddy Zabala. Sa panghuling palapag, nakatanguan si Raimund Marasigan. Hindi ko maintindihan – hindi naman ako excited sa papalapit noong konsiyerto nila. Hindi ko naisip na manood. Pero nasa panaginip ko sila – maliban na lamang kay Marcus Adoro, ewan ko kung bakit – na ibig sabihi’y nasa laylayan ng kamalayan ko ang Eraserheads.

Siyempre, napanood at nabasa ko ang hinggil sa mga nangyari sa konsiyerto. Nakita ko sa telebisyon ang fans. Nakakuwentuhan ang mga kakilalang nanood. Parang reunion, sabi ng isa, hindi lang ng banda kundi ng isang henerasyon. May mga trabaho na, ang iba may pamilya na (dalawang kuwento mula sa konsiyerto: ang isang kakilala, si E, kasama ang asawa at mga kaedad na magpipinsan; ang isa pang kakilala, si J, pinambili ng tiket nilang mag-asawa ang perang dapat gagamitin sa bakuna ng anak). Kaya nang bumili ng relatibong mamahaling tiket. Kung dati, nang mga estudyante pa lamang kami, nagkakasya na sa hiraman ng tapes at pagpuslit papasok sa UP Fair, ngayon, kahit papaano, napagbibigyan na ang hilig. Better late than never.

Reunion nga, at wala ako doon. Sayang. Binalikan ko sa mp3 ang musika ng Eraserheads. Mula sa ultraelectromagneticpop! hanggang sa Carbon Stereoxide. Nasa Circus pa lamang ako – pasakay ng MRT tatlong araw na ang nakararaan – nang bumulaga sa akin ang realisasyon: Oo nga pala, fan nga pala ako nila. Kinalimutan ko na. Naalala ko ang isang kaibigan noong 1995, galit na galit siya sa Eraserheads, nakokornihan, at naiinis sa mga freshmen na ang unang tanong sa kanya’y kung saan makikita ang pinakasikat na banda ng UP. Para mapanatili ang pagkakaibigan, hindi na namin pinag-uusapan ang Eraserheads. Mas gusto raw niya ang Yano. Noong nagtagal, nahumaling kay Cynthia Alexander.

Pero fan nga pala ako. Parang kinimkim na emosyong bumulwak mula sa akin ang realisasyong ito pagdating ko sa kantang Minsan. Nasa masikip na tren ng MRT ako. Naluha ako. At hindi lang dahil tulad ng persona sa kanta, minsan akong tumira sa Kalayaan Residence Hall. Naluha ako dahil naalala ko ang panahong ito, ang pagkabata, ang pagkamulat. Taong 1994-95, sariwang sariwa, mula sa probinsiya. Wide-eyed freshie na tuwang tuwa na nakatuntong ng UP. Mababaw ang kaligayahan. Sangkatutak ang insecurities. Tinatagyawat. Kahit noon, nagtataka na ako sa kantang ito: para naman yatang ambilis tumanda ng mga ito. Nagno-nostalgia trip, para namang dekada na mula nang umalis sila ng pamantasan.

Pero kinausap ako ng kantang ito. At ng iba pa nilang kanta. Wishing Wells, Alapaap, kahit Huling El Bimbo – panay pagbabalik sa nakaraan ng persona. Pinaalala ng mga ito kung paano ako mag-isip noong panahong iyon, kung paano ko dinamdam ang mga kaganapan sa buhay. Naluha ako dahil naramdaman ko ang paglipas ng panahon. Naramdaman kong tumanda na ako, at nagbago na ang pananaw ko sa mundo. Naging seryoso ang mga pinagkakaabalahan: pulitika, pagsusulat, sining, aktibismo. Nakalulungkot na kinailangang kalimutan ko ang payak at simplistikong mundo ng pagkabata para maging pulitikal na tao. Naluha ako sa paglipas ng panahon, sa henerasyon ko at sa trivial, maliit, makitid na mundo nito.

Tinitingnan ko ang mga footage sa TV ng konsiyerto at naisip ko: pareho pa rin ang hitsura nila, parang hindi tumanda. Si Ely lang, pumayat. Siguro dahil sa sakit niya noong nakaraang taon. O dahil siya ang pinakaunang tumanda sa grupo. Sa pagsulat niya ng mga kantang tulad ng Minsan, Huling El Bimbo, Para sa Masa, parang siya ang pinakaunang nakaramdam ng paglipas ng panahon, ng pagbabalik-tanaw sa nakaraan at pag-aakalang mas maganda ang anumang nakaraan kaysa sa kasalukuyan. Masaya ang buhay-banda – epitomiya na siguro ito ng pagkabata. Naalala ko ang isang linya sa pelikula ni Cameron Crowe: sabi ng isang karakter, “Hindi ba pumasok tayo sa banda para iwasan ang responsibilidad?” Nasa banda raw ang karakter para pansamantalang ihinto ang orasan, at manatiling bata – juvenile, nakatira sa mundo ng “Rock n’ roll Neverland.

Pero si Ely – siya na siguro ang unang kumawala sa Neverland. Siya ang unang kumalas sa banda, habang ang naiwang tatlo sinubukan pang palitan siya ng babaing bokalista pero di nagtagumpay. Nagpalagay ng brace sa ngipin, nagpagupit, nagbihis-burgis (nakita ko sa YouTube ang bidyo na ito na panauhin si Ely sa talk show ni Martin Nievera matapos tumiwalag sa ’Heads). Di nagtagal, nagtatag ng bagong banda (Mongols, saka Pupil), pero di na bumalik sa moda ng ’Heads – tila mas seryoso na ang pagiging musikerong artist, hindi na pinangarap na maging popular o populista (Ikumpara, halimbawa, kay Raimund, na kinakantahan pa ang Betamax hanggang ngayon). Wala nang hihigit pang patunay ng napakaagang pagtanda ni Ely sa tila napaagang pagkakasakit niya sa isang karamdamang madalas na naiuugnay natin sa katandaan – sakit sa puso.

Usap-usapang mauulit daw ang reunion concert. Pero tingin ko, hindi na dapat. Sapat na ang isang gabing nostalgia trip – hindi lamang sa musika ng isang henerasyon, kundi sa lumipas na sensibilidad at angas ng henerasyong ito. Tumitindi na ang krisis. Sobrang mahal na ng mga bilihin sa tindahan ni Aling Nena, laluna sa CASAA. Nagmahal na pati ang isaw sa tapat ng Ilang-Ilang. Nag-abroad na si Shirley (sana hindi siya mapabilang sa mga OFW na bumabalik sa bansa sa kahon). Nagbenta ng katawan sa magasin ang dating crush ni Ely. Hindi lang bugbog — pinapatay pa — ang inaabot ng mga bading na tulad ni Jay. Nasagasaan sa madilim na eskinita yung kamukha ni Paraluman.

Aktibista noon sa UP yung kaibigan kong galit na galit sa Eraserheads. Inisip ko noon, galit siya baka dahil wala siyang maaninag na pulitika sa musika ng banda. Maliban siguro sa pag-anyaya ni Raimund sa kalalakihang estudyante na tumiwalag, sumapi sa NPA at “palayain ang sarili,” at isang pagkakataong tumugtog sila sa isang rali kontra komersiyalisasyon sa UP noong 1996, iwas-pulitika at iwas-aktibismo ang Eraserheads. Sa isang pamantasang pinaniniwalaang may mayamang tradisyon ng aktibismo, hindi nila naiwasang makasalamuha at makaibigan ang mga aktibista (Dalawang ehemplo: si Bomen Guillermo ang pinakaunang kritikong nagpasikat sa banda, nang magsulat si Bomen ng rebyu ng demo tape nila para sa Philippine Collegian; at, noong 1998, naka-housemates ni Buddy sa Teachers’ Village ang ilang lider-estudyanteng aktibista. At, isa pa pala: Nag-opening act sa launch concert ng Cutterpillow ang bandang The Jerks, na sa kabila ng mga “boo” ay nag-alay ng kanta noong gabi para sa Pandaigdigang Araw ng Karapatang Pantao). Pero liban doon, banda lang talaga ang Eraserheads. Bandang masaya, magaling, henyo pa nga. Pero banda lang talaga.

Ganyan din ang sinabi ni John Lennon nang tanungin siya kung ano ang tingin niya sa penomenon ng Beatles ilang taon matapos magkanya-kanya sila: “We were just a band…” Aktibista na noon si John. Nagmartsa siya kasama ang mga Amerikano para labanan ang giyera sa Vietnam. Nagpahayag siya ng pagpabor sa sosyalismo. Naging anthem ng kilusang kontra-giyera ang mga kanta niya. Tulad ni Ely sa ‘Heads, tila si Lennon din ang pinakaunang tumanda sa – at unang na-outgrow ang – Beatles. Pero siya ang pinakabatang namatay. Sabi ng isang interpretasyon sa pagkahumaling ng assassin niya sa librong Catcher in the Rye, pinatay daw ng assassin si Lennon para manatiling inosente’t bata, parang yung karakter na kapatid ni Holden Caulfield na “catcher in the rye.

Buhay pa naman si Ely, pero tumatanda na silang apat. At ang musika nila, nagiging instrumento ng gunita, ng pagbabalik-tanaw sa isang henerasyon, isang sensibilidad na naglaho na. Pero may panahon pa, para sa mga pahayag na “banda lang kami noon”, para sa mga martsa, mga pagpabor at pagtutol, pag-awit ng mga anthem, at pamumuhay sa mundo at realidad natin ngayon.

Unang lumabas sa http://krguda.wordpress.com(PinoyWeekly)

US Anti-Tobacco Group Hails Philip Morris’s Withdrawal from Eraserheads Concert

September 7, 2008

Statement by Matthew L. Myers, President, Campaign for Tobacco-Free Kids

WASHINGTON, Aug 29, 2008 — For the second time in a month, Philip Morris International has had to withdraw sponsorship and promotion of a concert in a developing country after coming under international criticism for engaging in cigarette marketing that appeals to children.

This time, Philip Morris International has been forced to withdraw from an August 30 reunion concert in the Philippines by the popular Filipino band Eraserheads, which has been called the “Beatles of the Philippines.” The concert is moving forward with a non-tobacco sponsor. In July, Philip Morris International withdrew its sponsorship of singer Alicia Keys’ concert in Jakarta, Indonesia, after it faced public criticism and Ms. Keys called for Philip Morris’ withdrawal.

In the Philippines, Philip Morris International withdrew after health advocates protested the company’s involvement and the Philippines Department of Health warned the company that its sponsorship and related marketing violated the country’s tobacco regulation law. The law prohibits all forms of tobacco advertising in mass media including the Internet, places strict restrictions on other tobacco promotional activities, and bans tobacco company sponsorship of concerts and other events.

We applaud the Philippines Department of Health for setting an international example by taking aggressive action to enforce the country’s tobacco control law and protect Filipino children from this blatant effort to market cigarettes to them. With this action, the Philippines government is taking seriously its obligations under the World Health Organization’s international tobacco control treaty, the Framework Convention on Tobacco Control, which among other things calls on ratifying nations to ban all tobacco advertising, promotions and sponsorships.

Nations should act quickly to implement this and other provisions of the treaty and protect their children from being exposed to the tobacco industry’s insidious marketing tactics. We also call on Philip Morris International and all tobacco companies to immediately stop all tobacco sponsorships and promotions, not just when they are caught red-handed as in the Philippines and Indonesia.

In the United States, Philip Morris USA and other major tobacco companies are prohibited from engaging in brand name sponsorships of concerts under a 1998 legal settlement with the states. However, in developing countries, tobacco companies continue to sponsor concerts by famous musicians, which health advocates have condemned as an effective means to market cigarettes to children and to circumvent restrictions on more traditional tobacco advertising.

In the Philippines, those seeking tickets to the Eraserheads concert had been directed to http://www.marlboro.ph, a web site run by Philip Morris International’s Philippine subsidiary. To receive tickets and information, visitors to the web site had to provide personal contact information that would allow Philip Morris International to send them promotional materials for cigarettes. Additionally, the reunion concert had generated enormous Internet buzz that often mentioned the Marlboro web site and brand name, providing enormous publicity for Philip Morris International’s best-selling cigarette brand.

Based in Washington, DC, the Campaign for Tobacco-Free Kids is a leader in the fight to reduce tobacco use and its devastating consequences in the United States and around the world. As part of the Bloomberg Initiative to Reduce Tobacco Use, the Campaign works with governments and non-governmental organizations in promoting and implementing public policies to reduce tobacco use. Visit http://www.tobaccofreecenter.org.

Editorial Cartoon: Tiya Dely

September 2, 2008

Thank you.

Editorial Cartoon: On the Eresarheads-Phillip Morris Concert

August 17, 2008

The New Music of E-Heads

Bobby Balingit ng The Wuds: Walang paglilimot sa lipunan

July 17, 2008

Darius R. Galang

SA LAHAT ng nauso’t sumikat, isang tradisyon ng musika sa Pilipinas – ang punk rock – ang di masyadong napapansin ng publiko pero lumalaganap sa kabataan. Buti na lamang, may tinitingala silang The Wuds bilang pioneer na pangkista sa bansa.

Kasi naman, sa pamamagitan ng klasiko nilang mga kantang tulad ng Bayan-bayanan, at At Nakalimutan ang Diyos, ipinamalas ng The Wuds na hindi simpleng sikat na banda sila. May sinasabi ito. Sa maingay – pero puwede ring malumanay at hitik sa melodiya – na paraan, nagkokomentaryo ang The Wuds sa lagay ng lipunang Pilipino.

Binubuo ang banda nina Bobby Balingit bilang bokalista’t gitarista, Alfred Guevarra sa bass, at Aji Adriano sa drums. At sa loob ng dalawampu’t limang taon buo pa rin ang grupo, ang musika, at, siyempre, ang matalas na mensahe nila.

Nakapanayam ng Pinoy Weekly si Bobby Balingit ukol sa kanilang nakaraan, ang pakikisalimuha niya sa lipunan, at ang hinaharap ng banda.

Pangkistang lirisita

Ang hindi nalalaman ng mga pangkista ngayon, nagsimula si Bobby bilang isang folk singer. “Nagsimula ako ng 16 tapos naging trabaho ko na iyan, nagsimula ako sa folk singer hanggang 18. Noong edad ko ng 19, punk rock na kami. May nakilala na nakaimpluwensiya sa aming maging punk rock.”

Anu’t ano pa man ang naging sikot ng landas nila bilang grupo, solidong punk rock ang nakatatak sa puso nila. “Nagsimula kami noong una as The Wuds nilang punk band…Hindi kami sumakay noon (sa mga uso). Basta isang araw dumating na lang ang mentalidad namin (bilang punk) at ang rebeldeng galaw,” ani Bobby.

“Ayaw mo lang lahat ng setup (sa lipunan). Kahit ano basta ayaw mo. Unconventional ka,” sabi ni Bobby, na malapit nang mag-50 anyos. “Siyempre darating ang edad (mo) na mas nagiging pino ’yung reasoning mo.”

Sa ngayon, abala siya sa ilang progresibong grupong pangkultura. “May sinasamahan akong grupo, kasama na ang Artists’ Arrest (Artists’ Response to the Call for Social Change and Transformation), grupo ng mga alagad ng sining na nananawagan ng pagbabago sa kasalukuyang pamunuan sa pamahalaan.” Noong burol ng yumaong si Kong. Crispin Beltran, niyaya naman siya ng CAP (Concerned Artists of the Philippines) na magtanghal.

Kakatwa ang kanyang simulain sa pagsabak sa mga rali. Naranasan na rin niya ang mahilam ang mata at hindi makahinga dahil sa teargas. Siguro, ani Bobby, luma na ang teargas na ginamit. ”Matagal na sigurong binigay ni Bush iyon kay Gloria…Iba ’yung kulay. Mabigat na usok. Sabi sa akin nung mga journalist nung ma-teargas ako, iba raw ’yung ipinutok,” pabiro niyang sabi.

Pangkista kahit tumatanda

Mahusay ang paliwanag niya sa tumbok ng punk rock at ang kahulugan nito sa lipunan.

Aniya, ang punk rock ay bahagi ng “rebolusyon” sa lipunan. Ngunit pansin rin naman niya ang kahalagahan ng mga pagbabago – sa musika at sa lipunan – sa paglipas ng panahon. “Habang tumatagal, nagiging makinis ’yung pagtutol mo. Ang pag-ayaw mo (sa sistema), nagkakaroon ng direksiyon. Importante rin iyon, nagkaroon ng rebolusyon.”

Kaiba sa maraming nagsasabing pangkista siya, inaayawan ni Bobby ang anti-sosyal na kultura sa punk rock. Naging tinaguriang “Krishnapunk” siya. Nakita raw niya ang limitasyon ng pagiging anti-sosyal (pagbabasag sa lahat ng produkto at tradisyon ng namamayaning lipunan), na kadikit ng kultura ng punk rock.

“Noong panahon na iyon, mas andun yung tulak ko (sa kilusang “Krishnapunk”). Kaya lang, nakita ko rin na sa paglipas ng panahon, mas nagiging minority yung galaw ko. Maliit ’yung iniikutan ko…Nakita ko na nasa isang community na may parehong (pag-iisip) lang ako,” kuwento pa ni Bobby.

“Ang mahalaga kasi makapasok ka sa malaking pulong o malaking grupo o malaking komunidad at mas maihahayag mo talaga ’yung gusto mong sabihin sa tao,” dagdag niya.

Matalas ang kanyang pagpuna sa naging takbo ng punk rock sa paglipas ng panahon. Isa isa niyang binangga ang pagsasala ng corporate world sa musika hanggang sa repleksiyon nito sa pang-araw-araw na pamumuhay na tao. “Nagtagal-tagal, may pera diyan kaya papasok na ang negosyo.”

Sanay sa hirap ang kanyang banda, ani Bobby, at hindi tulad ng ilang mayayamang musikero. “Iyang mayayaman na iyan, kalokohan na walang pakialam iyan,” aniya. Kasi raw, “nagsisiuwian sa bahay nila e. Kami, kung saan-saan kami napapadpad; si Alfred, titira sa akin ng anim na buwan. Ako titira ako kay Alfred ng anim na buwan.”

Hindi dapat kalimutan?

Karakter man ng punk rock ang hindi pagsunod sa nakagawiang kultura, hindi na nito problema, kasama na rin ang tunay na pangkista, ang pagsakay sa uso. “Mapapansin mo ’yung musika na ginawa namin, wala lagi sa panahon. Sa paglipas ng panahon, dun pa lang nila naiintindihan yung trabaho (namin).”

At sa tinaguriang emo (emotional rock) ng kasalukuyang panahon? “Umulit lang yan,” ani Bobby, na pinansin na isang aktitud ng pangkista ang pagiging “emo.” “Nire-relish lang nila ’yung nakaraan. May tinatawag pa nga silang new school ng punk. Kalokohan iyan. Hindi mabubuhay ’yung new school na punk – ang problema hindi na totoo yung punk kasi nagiging tradisyon na siya. Inulit mo na lang kahit tapos na yung scene pero negoyso na lang.”

Ang mensahe umano ng musika ang pinakamahalaga, pangkista man o hindi. “Mahalaga sa akin kasi siya yung huhubog sa kultura ay siya ang huhubog ng lipunan. Siya ang huhubog ng mga tao. Pag sinabi mong artista ka, pumapabor ka sa sining na mapapakinabangan talaga ng tao. Hindi yung tinatawag na sining na pinakikinabangan ng iba na kikita sila (business oriented).”

Padayon sa daloy ng panahon

Sa ngayon, abala ang banda sa pagtatapos ng kanilang bagong studio album. Dahon ni Juan ang kanilang ibinigay na pangalan. ”Ang philosophy behind that (album), lahat ng kuwento lahat ng istorya, matatapos. So lahat ng libro, may ending sa dulo.”

Kasama ng tatlo si Dennis Fabunan, anak ng bahista ng dating bandang Maria Cafra. Tatayong gitarista si Alfred tulad ng ginawa nilang setup sa pagbubuo ng dalawang naunang album ng banda (ang Gera at Nakaupo sa Puso). “Pero hindi siya (Alfred) kasama dito kasi ang plano namin ay dalawang volume ’yung album,” dugtong ni Bobby.

Siniguro niyang may mahalagang laman ang mabubuong album. “Parang pahina ni Juan, may isang karakter,” ani Bobby.

“Hindi siya katulad noong unang panahon na albums na ginawa ko. Tatawagin kong mas revolutionary iyon kasi naging walang pakialam yung paggalaw ng pagsulat ng tula. Hindi kaparis noon, masyado akong partikular. Binasag ko ’yung ruling kasi nawalan na ako ng kuwenta sa mga nangyayari. Protesta ito tulad ng panahong ng dadaismo, protest siya sa makinis na art. So parang punk rock protest rin ito. Kaya lang mas mabait yung tunog ngayon; hindi siya pounding,” paliwanag pa ni Bobby.

Inaasahan niya na ang album, na pinunan niya ng isyung hinugot na niya sa pakikisalimuha sa lipunan, ay mag-aambag sa panibagong rebolusyong pangkultura sa lipunan.

Higit pa sa mga nauuso’t sumisikat na musika, higit pa sa rakenrol o punk rock, inihahayag ng The Wuds ang mga mensaheng dapat malaman at dapat ipaglaban.

Larawan ni Soliman A. Santos(PinoyWeekly)

Davao’s tribute to Bob Marley helps to fight cancer

May 19, 2008

A TRIBUTE TO MARLEY. Raymond Aranjuez, front man of the local Ragged band, performs at the Taboan in Matina Town Square during the free Reggae Night concert on Sunday, May 11. The date happens to be the death anniversary of Nesta Robert “Bob” Marley, the British-African reggae musician who brought “mainstream cultural acceptance of reggae music outside of Africa.” (davaotoday.com photo by Barry Ohaylan)

REGGAE FESTIVAL. Audience are engrossed in great music during the Reggae Night. Various local bands perform at the free concert to celebrate cancer prevention month. A reggae festival is slated around the world this year to “confirm the universality of reggae,” according to Bob Marley’s website. (davaotoday.com photo by Barry Ohaylan)

HEALING WAILERS. Local reggae group, The Ragged band, performs for free during the celebration of the cancer prevention month. The band also pays tribute to reggae icon, Bob Marley who died 26 years ago of melanoma, a malignant skin cancer. (davaotoday.com photo by Barry Ohaylan)

Joan Soco, former Mutya ng Dabaw, encourages Davaoeños to support the local music talents. (davaotoday.com photo by Barry Ohaylan)