Archive for November 13th, 2008

(Editorial Cartoon)

November 13, 2008



FERTILIZER FUND PROBE Bolante clears Arroyo

November 13, 2008

Fund disbursement ‘not a scam’

By Maila Ager
First Posted 05:59:00 11/13/2008

MANILA, Philippines — (UPDATE 14) Former agriculture undersecretary Jocelyn “Joc-Joc” Bolante has cleared President Gloria Macapagal-Arroyo of any involvement in the P728 million fertilizer fund scam.

At the same time, Bolante denied the disbursement of the money, which he is accused of diverting to Arroyo’s 2004 campaign kitty, was a scam.

Bolante was grilled for almost eight hours during the hearing, which ended a little past 7 p.m. and showed little signs of flagging, prompting Senator Panfilo Lacson to comment that the former agriculture official “is not sick.”

“As far as I know, the P728-million farm input and implement program funding of the Department of Agriculture was not a scam,” but a legal, valid and proper use of government money, Bolante said in response to questioning from Senator Loren Legarda.

“Your Honor, President Arroyo was not involved in this particular project of the Department of Agriculture. The implementation of the P728 million farm input-farm implement program was approved by the DBM [Department of Budget and Management] without the approval of President Arroyo,” Bolante said in response to a question by Senator Manuel “Mar” Roxas at the start of the Senate investigation into the scandal Thursday.

But Roxas countered that Bolante’s answer was hard to believe.

“That’s hard to believe, Mr. Bolante because we know the President as a micromanager, she dips her hands into everything in government. For you to say that she did not approve this is hard to believe,” Roxas said in Filipino.

Pressed by Senator Jose “Jinggoy” Estrada, Bolante reiterated that the President had nothing to do with the release of the fertilizer fund.

“Wala po [Nothing],” he said. “We did not have to [get the President’s approval because it’s a regular activity of the Department of Agriculture.”

“It’s part of the budget of the Department of Agriculture. The source of the fund is the regular budget of the Department of Agriculture,” he added.

“It was legal, valid and proper funding,” he told Legarda.

Bolante said there are records to prove this, including a memorandum of agreement indicating the recipients of the money and how it was used.

He also cited a report to the Commission on Audit that 91 percent of the fund had been liquidated.

Bolante said the project had been approved by the DA and did not require the approval of the President.

He also admitted that it was his office that prepared the list of project proponents of the fertilizer fund.

“The list was prepared by my office, tasked by the DA to put together all pending request from different units,” he said.

At the same time, Bolante described as “very unfair” and “railroaded” the Senate’s move to arrest him.

“In all honesty, I really feel that the decision to cite me for contempt and the consequent warrant of arrest was very unfair and railroaded,” he said.

He said the Senate, during the 13th Congress, had indicted him and branded him as the “architect” of the fertilizer fund scam.

Bolante said, “No,” when asked by Estrada whether the money was meant for administration candidates in the 2004 elections.

He said the records of the DA would show that most of these projects were implemented in June and July 2004 or long after the election.

Before this, Bolante has said that he has nothing to hide and apologized to the Senate for “whatever inconvenience” his absence has caused in the course of its investigation into the multimillion-peso fertilizer fund scam.

“I would like to apologize for whatever inconveniences my non-appearance to this august body has caused… I assure you, it’s not out of respect [to the Senate as a whole]” … nor I have something to hide,” said Bolante.

Bolante faced the upper chamber for the first time since he was implicated in the controversy in which he has been tagged as the alleged mastermind.

“It’s not our duty here to prove your guilt but to find the truth,” said Senator Alan Peter Cayetano, chairman of the blue ribbon committee that is presiding over the case.

At the same time, Cayetano said that while Bolante was “fit” to testify, the Senate medical doctor informed him that the former government official was suffering from chronic ulcer and therefore, should be allowed periodic snacks.

Bolante arrived at the Senate Thursday more than an hour before the hearing that started at 9:51 a.m.

Students from the Pasay North High School carried white and red roses for the senators as they sat at the gallery of the session hall to listen to the hearing.

Bolante has been accused of being the brains behind the alleged transfer of P728 million in fertilizer funds to the campaign kitty of President Gloria Macapagal-Arroyo for the 2004 election.

He has not issued a statement since his arrival from the United States where he fled shortly after the expose and tried but failed to seek political asylum.

Bolante arrived in the country last October 27 but before an arrest order could be served by the Senate was brought immediately to the St. Luke’s Medical Center in Quezon City where he stayed for more than two weeks until this Thursday.

(PDI Editorial) Secret raids

November 13, 2008

THAT A SECRET memo authorizing special US military operations in foreign countries was leaked to the media this week comes as no surprise; we can expect more sources inside the Bush administration to unburden themselves of more secrets as the administration’s awful term ends. That the United States conducts secret military interventions isn’t much of a surprise either; enterprise journalism has reported on such military strikes before, and civil society organizations have sounded the alarm many times.

But the existence of a 2004 memo, signed by Donald Rumsfeld, then the US secretary of defense, with the approval of President George W. Bush, offers concrete proof, if more proof was needed, of the reckless unilateralism that marks, and explains the failure of, the US war on terror.

A cloud of illegitimacy hung over the US invasion and subsequent occupation of Iraq from the very start. It did not have the sanction of the United Nations or, indeed, of the Bush White House’s preferred international alliance, the North Atlantic Treaty Organization. (In stark contrast, Nato was a major partner in the prosecution of the Afghanistan war.) Despite all the White House bluster, Bush recognized the legitimacy issue, which is why the US took great pains to cobble together a so-called coalition of the willing. But despite the active participation of British and Australian troops, the war launched against Saddam Hussein’s Iraq was very much an American undertaking. Legitimacy, in other words, could not be finessed.

We all know what happened since: no weapons of mass destruction were found, and the al-Qaida terror network, once non-existent in Iraq, flourished instead. The neighboring state of Iran gained geopolitical strength, while American neglect of the Afghan war gave the Taliban new life (and complicated US relations with Pakistan).

In 2004, sensing the continuing strength of the al-Qaida network, Rumsfeld executed a new order simplifying the US government’s process for approving military excursions into areas not officially declared as war zones. “The secret order gave the military new authority to attack the Qaida terrorist network anywhere in the world, and a more sweeping mandate to conduct operations in countries not at war with the United States,” The New York Times reported.

The memo may or may not give rise to war crimes charges in the US, but there is no question it violates the sovereignty of target countries, including that of close US ally Pakistan. Even if we set aside the issue of the US military acting outside the jurisdiction granted by Congress (in the Afghanistan and Iraq wars), there is still the issue of the illegitimacy of US action. Illegitimacy feeds Islamic militancy.

Again, the difference between Bush’s Iraq war and the invasion of Afghanistan in 2001, or between the Iraq war and the first Gulf War in 1991 (masterfully engineered by Bush’s father), is instructive. The true lesson of 1991 and 2001 was that multi-lateral military action works. Unfortunately, the cowboys in the White House did not have the patience or the discipline to heed it.

It is only fair to consider the incoming US administration’s position on the issue. During the presidential debates, Barack Obama clearly stated that he would authorize US military strikes against terrorist targets even inside friendly countries. This does not seem too dissimilar from the current administration’s preemptive policy. Obama did lay down a consequential condition for launching such a strike—that the friendly government was either unable or unwilling to take action itself. But there is no question that he would determine which action to take according to the American national interest, not to some international consensus.

One difference does seem forthcoming: The Bush doctrine is essentially based, not on preemptive action, but on preventive war. Under such a doctrine, it is easy to see why a memo like Rumsfeld’s can come into being. As far as we can tell, Obama does not subscribe to the preventive war mindset. We will see if memos like the secret one of 2004 will have a place in his policy.

Seminary refectorian finds can of worms

November 13, 2008

By Dona Pazzibugan
Philippine Daily Inquirer
First Posted 19:06:00 11/13/2008

MANILA, Philippines—Worms were found inside a popular canned meatloaf product that was supposed to be served for breakfast to priests at the San Carlos Seminary in Makati City last Wednesday.

Fr. Anton Pascual, executive director of Caritas Manila, said he saw for himself the can of spoiled Spam Lite Meatloaf.

“I saw it. They were small worms, all over the can. From the outside the can had no defect so you would not know there was something wrong,” he said in an interview.

Spam Lite Meatloaf is a product of Formel Food Corp. and locally distributed by Purefoods Corp.

Hormel Foods could not be reached for comment as of this posting. The Philippine Daily Inquirer tried a toll free number which played back a recorded message that office hours were from 8 a.m. to 4 p.m. daily.

Purefoods Corp. officials were also unavailable for comment at presstime.

According to a report made on Thursday by Church-run Radio Veritas, which Pascual confirmed in an interview, the seminary’s refectorian, Crispinana Pedragoza, bought eight 340-gram tins of Spam Lite Meatloaf from Puregold Price Clubhouse on Shaw Blvd., Mandaluyong City, last November 4.

The radio report said Pedragoza screamed when she opened one of the cans. She intended to serve the meatloaf with eggs, according to Pascual.

The cans showed an expiry date of August 2011, added Pascual.

He said the spoiled can was brought to the Radio Veritas office while the other seven cans were kept in the seminary.

Radio Veritas said they called up the Bureau of Food and Drugs but were told by division chief Joyce Serunay that the matter fell under the jurisdiction of the National Meat Inspection Service under the Department of Agriculture.

NMIS lawyer Jane Bacayo could not be contacted, said the radio report.

Pascual, who was just one of the many priests staying at the seminary’s Bahay Pari, said authorities should immediately check out the product for the sake of public safety.

He said they would also make a formal complaint to the manufacturer and the distributor of Spam. He said these should make a “public apology” and explain why there were worms in the meatloaf.

“They should check their quality control because the public might buy these (spoiled) products,” he said. With a report from Elizabeth Lacson, Philippine Daily Inquirer

(Larga Vista) Pagdakip at pagpapahirap sa akin

November 13, 2008

Elizabeth Principe

HAYAAN muna ninyong pasalamatan ko ang Karapatan-Ilocos at Dinteg sa Baguio City sa suporta nila sa kaso kong rebelyon sa Condon City. Na-dismiss ang kaso ko doon noong ika-22 ng Oktubre 2008. Sa katunayan, nagulat akong nalaman na may kaso ako sa Condon City – Hindi pa nga ako nakatuntong ng Ilocos bago ang arraignment.

Nakagaan sa akin ang dismissal, nabawasan ang apat kong kaso. Natitira pa ang dalawang (2) kaso ng robbery with murder at isa pang rebellion. Binuntunan ako ng kriminal na mga kaso para hindi makapagpiyansa.

Nagsimula ang kalbaryo ko noong ika-28 ng Nobyembre, sa pagdukot sa akin ng Intelligence Security Group (ISG) sa ibaba ng Fern Laboratory sa Cubao, Quezon City. Katatapos ko lamang magpa-x-ray at magpa-ECG sa Fern Lab kung saan mura. Mga mula sa mababang uri at saray ang nakasabay ko sa check-up.

Mabuti nga na may kolum ako rito sa PW, para mailinaw na di sa Ali Mall ako dinukot. Galing sa AFP ang balitang nagmo-malling ako nang madukot. Paninira nila sa kilusan na ang mga kasapi nito ay sa mall o sa sabungan nadarakip gayung naghihirap ang mga mamamayang Pilipino.

Sumigaw muna ng “Pulis kami” saka pilit na isinakay ng dalawang matitipunong lalaki sa nakabara-sa-daan na van na may sakay pang mga lalaki. Piniringan, pinosasan ako kaagad; inagaw at kinalkal ang bag ko. Nang tinanong ko bakit ginawa nila iyon sa akin, tape sa bibig ko ang sagot nila. Hindi nila kilala si Miranda, manapa’y nilampaso si Miranda at ang kanyang mga karapatan.

Unang araw pa lamang, walong (8) beses akong ininteroga. Tuluy-tuloy ang piring, posas at pasak sa tainga nang 72 oras.

Sa interogasyon, napako kami sa pangalan pa lamang. Hindi ko inamin ang tunay kong pangalan sa dami ng nakasampang kasong kriminal at mabibigat sa nagngangalang Elizabeth Principe. Baka nga kapag nalaman nila na ako si EP ay tabunan nila ako ng isang trak ng basura o isimento nila sa dram saka ihulog sa dagat o ipasok sa loob ng patumpatong na goma saka sunugin. Di nga ba ang daming missing, pati ang mahal kong asawa, si Leo Velasco.

Modelo ko sa bahagi ng interogasyon ang isang kakilala ko na dalawang taong nakulong ngunit di inamin sa lahat ng interogasyon niya ang tunay niyang pangalan. Ayaw niyang ipaalam na ikalawang beses na niyang pagkadakip iyon. Tumimo sa akin nang husto ang tibay niyang pinanindigan ang pangalang Marcial, hindi ko na tuloy maalala ang tunay niyang pangalan.

Sa unang sandali pa lamang na naisakay ako sa van, alam ko nang nadukot ako at tinanggap ko ang kamatayan. Hindi ako natatakot mamatay, o tumagal at mabulok sa bilangguan, sinabi ko ito sa mga interogador. Sa dami ba naman ng na-missing at na-extra-judicial killing, hindi ko iniisip na maiiba ang aking istorya.

Ang mga tula ni Jose Ma. Sison sa loob ng bilangguan ang nagbigay ng lakas-loob sa akin. “Mas mahirap ang naging kalagayan niya pero nakaya niya, dapat ko ring kayanin ito,” kako. Dagdag pa ang kuwento ng may karanasan sa mga hulihan – na ang hindi natakot sa kamatayan at tortyur ang hindi bumigay sa interogasyon at hindi naipagkanulo ang mga mamamayan. Sa kabilang panig, kapag pinangangalagaan ang buhay, lalo itong nawawala pati ang dignidad.

Sa mga gabi, problema ko kung paano matulog sa kalagayang walang humpay ang tunog ng nakapasok sa aking tainga na MP3. Binabago ko ang posisyon ng pasak para mapahina ang tunog pero agad nalalaman ng aking dalawang 24-oras na guwardiya. Dito ko natantiyang may kamerang nakatutok sa akin. Iniangal ko sa guwardiya na tortyur ang walang tigil na tunog na nagpapasakit sa ulo ko. Mag-enjoy na lang kaya ako sa tunog, kako. Pumuwede rin ng ilang oras.

Minsan napagalit ko ang guwardiya nang binago ko ang puwesto ng earplug, lubha niyang hinigpitan ang piring ko. Maliban dito, hindi ako pisikal na sinaktan. Soft approach at pananakot ang ginamit sa akin ng militar.

Ikinakaila nila sa akin ang totoong oras. Ibinibigay ang gamot na panggabi kahit tanghali pa lamang. Sinabing tatlong araw na akong naroon gayung isang araw pa lamang. Buti na lamang may alaga silang tandang na manok, salamat sa tilaok nito. Nagbilang ako ng pagdaan ng mga eroplano sa bawat araw para maging alerto at aktibo ang isip ko.

Ika-1 ng Disyembre nang inakay ako ng mga guwardiya na maligo. Nagtaka ako dahil dati-rati’y ako ang nagsasabi kung anong oras ako maliligo. Pagkaligo, inalis ang tsinelas ko, ipinalit ang sandals ko. Isinakay ako sa kotseng mabango, may aircon at malambot ang upuan. Isip ko, kung ihuhukay o susunugin na ako, dapat karag-karag na lang na sasakyan at di na ako pinaligo. Wala pang limang minuto, huminto na kami at naghintay nang matagal. Tinantiya ko na ipiprisinta ako sa midya, narinig ko kasi sa radyo ng kotse ang pahayag ng opisyal-militar na nadakip na nila si EP. Pinag-isipan ko na kung ano ang isisigaw ko pagharap sa midya. Taranta naman ang dalawang babaing pulis kung paano nila tatakpan ang maraming pasa sa aking kamay at bibig.

Bakit ako inilitaw? Tantiya ko’y inilabas ako para ma-divert ang isyu at makaalpas ang AFP at PNP sa sangkaterba na puna ng mga mamamayan, lalo ng midya sa magaspang na pagresolba sa naganap sa Manila Peninsula noong Nobyembre 29. At kapwa siraan ang grupo ni Sen. Trillanes-Lim at ang CPP-NPA-NDF sa paratang na nagsabwatan ito sa naganap sa Manila Pen. Sinampal ako ng paratang na kasama raw ako sa nagplano. Ngi! Hindi ko nga alam na naganap iyon at hindi ko pa nakita sa buong buhay ko si Sen. Trillanes at mga kasamahan niya.

Matapos akong iprisinta sa midya, balik piring, posas at pasak sa tainga; at balik pinanggalingan. Waring gustong iparinig sa akin, may nagsabing “5th ID pala ang nakahuli.” Nais akong linlangin ng mga ito, sabi ko sa sarili. Ang isa nama’y ibinulong sa aking ang “Kung makatakas ka o makalaya, ako ang papatay sa iyo.” Sinagot ko siya kaagad ng “Bakit ka nananakot?” Itong panakot na ito ang isang batayan ng pagsasampa ng petisyon para sa writ of amparo, na dinismis naman ng Special 8th Division ng Court of Appeals (hep-hep, fast forward na ito).

Alas-dos ng hapon, inilipat ako sa CIDG. Doon ko nakita ang mahal kong mga anak, mga miyembro ng Karapatan, Desaparecidos, EMJP, mga galing ng Cagayan Valley, at mga biktima at kamag-anak ng mga biktima ng karahasang militar. Pinagpiyano ako, saka ibinalik ang handbag ko na kinumpiska ng mga dumukot sa akin. Nawalan ng P12,000 ang pera ko, nagdagdagan ng planted na Ang Bayan. Ipina-nota ko sa CIDG ang nawala at planted.

Ipina-medical ako – doon nanota ng doktor ang marami kong pasa sa dalawang kamay at bisig. Sa daan pa-medical, na-interbyu ako ng ABS-CBN pero hindi naman lumabas sa TV. Maraming pa noong kaso na nai-interbyu ako at mga anak ko noong may hearing sa Court of Appeals pero di lumalabas sa TV.

Sunod, inilagak na ako sa Custodial Center kung saan ako ikinulong. Kinuha lahat ng pulis doon ang mga gamot ko, baka ko raw inumin nang sabay-sabay. Hihingi raw ako sa kanila sa bawat pag-inom ko.

Isang linggo akong padlock, di puwedeng lumabas ng selda. Abogado lamang ang puwedeng bumisita, di puwede kahit kamag-anak. Kahit nga si Cong. Satur Ocampo ay di pinayagang makadalaw sa akin (Dami pa naman niyang dalang pagkain).

Binilinan ng mga opisyal ng Custodial na huwag makipag-usap sa akin ang ibang detainee, baka raw bigla ko lang karatehin sila at pilipilitin ang leeg. Isang buwan na wala akong kasama sa selda na ayon sa kuwento ay may multo; itinoka ako sa higaan ng taong nagpakamatay. Makaraan ang ilang panahon, tinanong ako ng ibang detainee kung bakit hindi ako natatakot sa mga multo at walang nagpakitang multo sa akin. Sagot ko’y “Mga kakosa ko kasi ang mga pinatay dito.”

Nagtataka ang mga naunang detainee bakit hindi ako umiyak noong mga unang araw ko at waring magaan pa ang dating ko sa kanila. Sabi ko’y “Ang isang paa ko’y nasa hukay nitong nakaraang ilang araw, pasalamat ako’t inalis doon at di naisama sa bilang ng mga nangawala at napatay.”

Nakatulong sa aking ang pag-iisip ng positibo para di lubhang ma-depress sa bagong mundo ko. Mula sa ekta-ektaryang luntian ang pinagpipiyestahan ng mga mata ko, naging 2-by-3 metro kuwadrado na lamang ang pinagtitiyagaan ng mata ko. Pero ang isip ko’y milya-milya, daan-daang milya, libu-libo, milyun-milyong milya sa ilang daang taon ang inilalarawan. Ang isip ko’t diwa ay di naikulong.

(Radical Pinoy) Pagdaig sa panghahati, pagtapos sa paghahari

November 13, 2008

Vencer Crisostomo

ANG MATAPANG na pahayag ng limang Katolikong obispo na nanawagan sa mga mamamayan na ”maghanda para sa isang bagong gobyerno,” gayundin ang muling pag-init ng kontrobersiya sa pagbabalik ni Joc-Joc Bolante, ay nagiging tuntungan ngayon ng malawak na kilusang anti-Arroyo upang muling magsama-sama at isikad ang kilusang masa para sa pagpapatalsik sa kinamumuhiang rehimen.

Batid ng marami na gagawin ni Arroyo ang lahat para manatili sa puwesto lagpas sa 2010 o kung hindi’y sisiguruhing ang hahalili sa kanya ay magtitiyak ng hindi niya pananagot sa mga kasalanan sa taumbayan. Inaasahan ang muling pag-init ng sitwasyong pampulitika sa mga susunod na buwan habang nakahanay na todong pakawalan ng rehimen ang mga pakanang pang-tiraniya: charter change, konsolidasyon ng kanyang partido at paninira sa oposisyon, kampanya ng pasistang paniniil sa mga progresibo at kilalang personaheng anti-Arroyo, hanggang sa lantarang pagpapataw ng emergency rule o batas militar.

Marapat lamang na tapatan ng higit na malakas at determinadong kilusan ng mga mamamayan ang mga maitim na balakin ng rehimen. Habang higit na nagiging desperado si Arroyo, higit namang umiinam ang sitwasyon para mapagkaisa at mapakilos ang mga mamamayan. Ngunit maraming dapat matutunan ang kilusang anti-Arroyo mula sa mga karanasan kung layon nitong dalhin sa isang bago at mas mataas na antas ang laban.

Matapos ang pagkilos sa Ayala noong Pebrero, hindi na muling nakapagtipon ng kasinglaking bilang sa lansangan — na umabot sa lagpas 80,000 — ang mga organisasyon at pwersang anti-Arroyo. Itinurong salarin ang pagpasok ng bakasyon ng mga estudyante na tintignang balon ng mga napapadalo sa mga pagkilos. Bagamat mahahalagang salik ito, may mga usaping dapat ding tignan hinggil sa naging mga kaganapan sa hanay ng prenteng anti-Arroyo.

Mabilis na nasamantala noon ng administrasyon ang mga sumingaw na negatibong reaksiyon ng ilang kampo hinggil sa pag-akyat ng mga pulitiko, partikular ni Estrada sa entablado ng rali. Bagamat maaaring sabihing may pinagmumulan ang kanilang pagkadismaya, at may mga dahilan kung bakit nila ito piniling ihayag sa publiko, binigyan ang kamaliang ito ng pagkakataon ang administrasyon na pulaan ang makasaysayang protesta bilang pamumulitika, ipakitang hati-hati ang kilusang anti-Arroyo, at maliitin ang tagumpay ng makaysayang pagtitipon.

Nasundan pa ito ng mga paninira at intrigang kumalat sa mga paaralan at mga organisasyon laban sa Kaliwa na pumigil sa higit sanang paglaki ng protesta sa mga sumunod na linggo. Mas malaki pa sana ang makakalahok sa pagkilos na pinangunahan ng mga grupo ng kabataan pagdating ng Marso kung hindi kumalat ang mga tsismis na pinasok ng mga terorista at pinangungunahan ng mga komunista ang mga pagkilos, at kung buong sumuporta ang iba’t iba pang mga grupo na sa panahong ito ay naging malamya ang pagtugon.

Hindi rin nakatulong na malabo ang naging mga posisyon at panawagang inilabas ng simbahan. Bagamat may ilang mga mas radikal na obispo at sa kalakhan anti-Arroyo ang mga pahayag nila, ang labnaw at kawalan ng kategorikal na mga pahayag ay nagamit ng administrasyon para hatiin ang mga Katoliko at lituhin ang publiko. Mararamdaman din ang paguurong-sulong at hindi buong pagkasa ng makinarya ng simbahan sa pagpapakilos.

Ang ilan pa sa mga mas konserbatibong seksiyon ng simbahan, bagamat pumoposturang anti-Arroyo at kumikilos sa balangkas ng ”katotohanan, katarungan at pagbabago,” ay nagdeklara ng pagtutol sa people power at panawagang talsik. Sa halip, nagpatihulog sila sa bitag ng rehimen na nagsasabing maghanda na lamang para sa 2010 kung kaya’t naunahan pa nila ang mga presidentiable sa pagtanaw sa eleksiyon at nailayo ang atensiyon ng marami sa kilusang masa.

Mahalaga ring banggitin na ang pagsusulong ng gobyerno ng Reproductive Health Bill na sumulpot matapos ang pagdedeklara ng ilang mga obispo laban sa Oil Deregulation Law noong nakaraang buwan, ay maaaring isang pakana para lituhin ang simbahan at ibaling ang atensiyon nito palayo sa kilusang masang anti-Arroyo. Kung gayun nga, ipinapakita ng pagpatol ng simbahan dito ang bulnerabilidad nito sa mga panghahati at panlilito.

Sa huli’t huli, kailangang maunawaan ng marami na ang magiging mapagpasya pa rin sa pagpapatalsik sa remihen ay ang pagpapalakas at pagpapalawak ng kilusang masa. Dapat palakasin ang kampanya at pagpapakilos lalo na ng mga pwersang progresibo sa mga komunidad, paaralan, pagawaan, at iba pa. Ang daang libong bilang na nagmamartsa sa kalsada ang makapangyarihang sandata na tatapos sa gobyernong ito. Kasabay nito kailangang puksain ang pesimismo ng ibang mga kampo at pag-asam sa mga milagro o di kaya’y sa aksiyong militar lamang.

Kailangang matuto ang mga organisasyon ng kabataan at mga mamamayan sa mga karanasan nito ng pagpapakilos nitong nakaraang taon at paghusayan ang mga porma ng aksiyon na magpapakilos sa mas maraming bilang ng mga mamamayan. Sa isang banda, ang pagtitiyak din nito ang magbibigay ng higit namang tatag at lakas ng loob sa iba’t ibang seksiyon ng malawak na prenteng anti-Arroyo at sasalag sa mga panghahati ng rehimen sa nagkakaisang pagkilos ng taumbayan.

Kailangan ding maunawaan ng mga nag-aambisyong kandidato para sa 2010 na higit sa paghahanda para sa pangangampanya, kailangan silang maging bahagi ng kilusang masa laban sa tiraniya. Sa hanay ng mga ito, bagamat alam nila na maraming ipapakana si Arroyo at maaaring pigilan o maniobrahin pa nito ang eleksiyon, namamayani ang pag-iisip na ”maghanda na rin sila kung sakali.” Pero natuto na ang publiko sa Edsa 2, at ayaw na ayaw na nila ng mga hitchhiker at mga mapagsamantala na aani lamang ng tagumpay na kilusang masa ang nagtanim.

(KONTEKSTO) Komplikasyon sa simpleng blotter

November 13, 2008

Danilo Araña Arao

NARINIG ko sa radyo kahapon (Nobyembre 6) ang balitang hindi na maaaring basahin ng midya’t publiko ang blotter sa anumang istasyon ng pulis kung walang pahintulot ng station commander o kautusan mula sa korte.

Ayon sa memorandum noong Oktubre 20 ni Philippine National Police (PNP) Director-General Jesus Versoza na may titulong “Decentralization of the Functions of the Public Information Office (PIO),” ang impormasyon hinggil sa isang kaso ay eksklusibong makukuha na lamang sa PIO o tagapagsalita ng isang istasyon. (Pero posible pa ring ang mismong hepe ng istasyon o ang kanyang kinatawan ang gagawa ng pagsasapubliko ng impormasyon.)

Sinabi ni PNP Spokesperson Nicanor Bartolome na kailangang gawin ng PNP ang pagbabawal sa pagbabasa ng blotter dahil gusto ng ilang biktima na huwag isapubliko ang kanilang mga reklamo. Layunin ding protektahan ang mga babae’t batang suspek sa isang kaso.

Sa unang tingin, walang masama sa alituntuning ito. Bukod sa pagbibigay ng karampatang proteksiyon sa mga sangkot sa isang kaso, madali naming maintindihan ang pangangailangang magkaroon ng organisadong paraan ng pagbibigay ng impormasyon. Kung may PIO o tagapagsalita sa isang istasyon, mas madali para sa midya’t publiko na kumuha ng kinakailangan nilang impormasyon.

Pero tila nakalimutan na ng pulisya ang dahilan ng pagkakaroon ng blotter sa isang istasyon: Ito ay para magkaroon ng rekord ng mga dumudulog sa istasyon at ang mahahalagang detalye hinggil sa reklamo nila. Kung masinop ang pagsusulat ng isang pulis dito, makikita sa blotter ang petsa’t oras ng pagdulog ng isang tao at kung ano ang ginawa ng pulis hinggil sa sumbong niya.

Kahit sino’y maaaring makabasa nito para malaman hindi lang ang mga reklamo kundi ang aksiyong ginawa ng mga pulis hinggil sa mga ito. Para sa mga peryodista, mahalaga ang blotter bilang pagkukunan ng ideya ng mga balitang ilalabas.

Maging malinaw po sana tayo sa terminong ginagamit. Ideya lamang po ang habol ng isang peryodista sa pagbabasa ng blotter, at hindi niya inaasahang lahat ng mga datos ay maaaring makuha mula rito.

Ang isang kaso ng pagnanakaw, halimbawa, ay maaari niyang mabasa roon, pero ang mga datos na malamang na makukuha lang niya ay ang petsa’t oras ng reklamo at ang pangalan at tirahan ng mga sangkot (i.e., mga nagreklamo at suspek).

Kung sa tingin niya’y kailangan niyang isulat ang balita, trabaho ng peryodistang kunin ang impormasyon hindi lang sa mga nag-iimbestiga ng kaso kundi sa lahat ng panig.

Bagama’t naiintindihan ang pahayag ng pulis na kailangang protektahan ang mga biktima sa mga sensitibong kaso ng panggagahasa, halimbawa, dapat ding maging malinaw na nasa etika sa pamamahayag ang tamang paraan ng pag-uulat sa mga kasong ito.

Kung sakaling may pang-aabuso sa bahagi ng midya sa pag-uulat, ang pulis o kahit na sino’y maaaring magreklamo sa mismong organisasyong pang-midya o anumang grupong kinabibilangan nito tulad ng Philippine Press Institute (PPI) at Kapisanan ng mga Brodkaster ng Pilipinas (KBP). Ang anumang kamalian o pagkukulang ng ilang peryodista ay hindi nasosolusyunan ng pagkakait ng impormasyon sa lahat.

Nakakalungkot na sa bahagi ni Versoza, hindi niya lubusang naiintindihan ang kalakaran sa midya at ang pangangailangang maging bukas sa pagbibigay ng impormasyon. Hindi rin malinaw para sa kanya ang pagiging bukas sa publiko hinggil sa ginagawa ng mga pulis sa isang istasyon.

Ayaw kong isiping may gusto silang pagtakpan dahil sa sunud-sunod na balita hinggil sa pagnanakaw sa iba’t ibang establisimyento, gayundin ang kontrobersiyang kinakaharap ng ilang opisyal ng PNP dahil sa hindi maipaliwanag na milyun-milyong pisong dala nila sa isang komperensiya sa Rusya.

Pero isipin mong mabuti: Kung hindi nga naman mababasa ng mga peryodista ang blotter, baka maging mas kaunti na lang ang mga balita hinggil sa krimen at iba pang kaso dahil may mahahalagang pangyayaring hindi maiuulat. Sino ang makikinabang sa sitwasyong ang publiko ay hindi na makakabasa, makakapakinig o makakapanood ng mahahalagang kontrobersiya, lalo na’t sangkot ang mga nasa kapangyarihan?

Totoong simpleng blotter lang ang pinag-aawayan ngayon, pero may malaking implikasyon ito sa pagbabalita sa kalagayan ng kapayapaan sa ating lipunan.

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa

Bagong taktika ng ‘panunupil’

November 13, 2008

Jeffrey Ocampo

Protesta ng mga aktibista ng Timog Katagalugan sa harap ng Department of Justice noong Nob. 5 laban sa umano'y panibagong bugso ng pampulitikang panunupil. (King Catoy)

Protesta ng mga aktibista ng Timog Katagalugan sa harap ng Department of Justice noong Nob. 5 laban sa umano’y panibagong bugso ng pampulitikang panunupil. (King Catoy)
TILA nagbabago na ng taktika ang gobyernong Arroyo sa pagsupil nito sa binabansagan nitong kaaway, ayon sa Bagong Alyansang Makabayan (Bayan).

Samu’t saring kasong kriminal ang ngayo’y nakasampa laban sa mga lider-aktibista sa Timog Katagalugan. Sa kabuuan, 72 na indibiwal ang humaharap sa kasong multiple murder at multiple frutrated murder dahil umano sa ambush na naganap sa Mindoro Oriental. Higit sa 30 mula sa bilang na ito ay prominenteng mga lider ng makabayang mga organisasyon kagaya ng Bayan at mga samahan ng manggagawa at magsasaka sa Timog Katagalugan.

Liban dito, kinasuhan ng isang telecommunications company ng arson at iba pang mga kaso ang 27 na indibidwal (kabilang ang 17 na kasama na sa 72) dahil sa pagsabog ng cell site nito sa Batangas.


Ibinibintang sa 72 na mga taga-Timog Katagalugan ang ambush na di umano’y naganap sa Puerto Gallera, Mindoro Oriental noong Marso 3, 2006. Ang ipinagtataka ng sangkot na mga organisasyon ay kung bakit 72 ang sinampahan ng kaso samantalang sa salaysay ng saksi na iniharap ng Philippine National Police ay 15 lamang ang umatake.

Dahil sa sinasabing ambush, hinaharap ngayon ng mga respondent ang mga kasong frustrated murder at multiple frustrated murder. Sa mga arrest warrant ng mga akusado, malinaw na nakasulat na hindi maaaring piyansahan ang kanilang mga kaso. Kasalukuyang dinidinig sa Regional Trial Court ng lunsod ng Calapan ang mga kasong ito sa sala ni Atty. Tomas Leynes.

Nagsampa naman ng kasong arson, destruction of property at conspiracy to commit rebellion ang Globe Telecom sa pamamagitan ng kanilang security officer na si Marlo Timbreza kasama ang PNP. Kaugnay diumano ito sa pagpapasabog ng isang cell site ng nasabing telecommunications company sa Lemery, Batangas noong August 2, ngayong taon. Umabot ng 27 ang sinampahan ng kaso.

Sunud-sunod ang naganap na pag-aresto sa mga sinampahan ng mga kaso. Una na dito noong Oktubre 23 si Atty. Remigio Saldero, chief legal counsel ng Kilusang Mayo Uno (KMU) at kolumnista ng Pinoy Weekly na parehong dinadawit sa mga kaso sa Mindoro at Batangas.

Inaresto naman sa sumunod na araw sina Nestor San Jose ng Anakpawis at Crispin Zapanta ng Bayan Muna, mga residente ng Rizal. Inaresto rin noong Nobyembre 5 si Rogelio Galit ng Katipunan ng mga Magsasaka sa Kabite (Kamagsasa-Ka) na noo’y nakaratay na dahil sa sakit na diabetes. Pinakahuling inaresto si Arnaldo Seminiano ng Ilaw at Buklod ng Manggagawa-KMU noong Nobyembre 6.

Pero ito ang maanomalya sa mga pag-aresto: Inamin mismo ng provincial prosecutor ng Calapan RTC na si Josephine Caranzo-Olivar na walang preliminary investigation na naganap bago inilabas ang mga mandamyento de aresto.

Ibig sabihin, ang mga pag-aresto ay hindi produkto ng masusing imbestigasyon. Ano, kung gayon, ang motibo ng mga ito?

Dati nang ginagawa

Marami nang naganap na katulad na mga kaso ang nangyayari sa Timog Katagalugan, ayon kay Carol Araullo, pambansang tagapangulo ng Bayan.

Noong 2007, inaresto na at ibinilanggo ang limang lider-pesante na tinaguriang “Tagaytay 5” sa Cavite. Ganito rin ang estilo sa pagkawala at pagsampa ng kasong murder kay Pastor Berlin Guerrero ng United Church of Christ in the Philippines (UCCP). Binanggit din ni Araullo ang nauna nang naganap na katulad na mga kaso sa Davao at Negros.

Ang pinagkaiba lamang ngayon ay ang “wholesale” na katangian ng pagsasampa ng mga aso.

Ayon sa Armed Forces of the Philippines (AFP), ang nasa likod ng atake sa Mindoro at Batangas, gayundin sa iba pang mga insidente, ang NPA (New People’s Army). Ibig sabihin, pinagbibintangan ng gobyerno ang mga militanteng sinampahan ng kaso bilang mga miyembro rin ng NPA.

Pero higit sa 30 mula sa kabuuang bilang ng mga akusado sa Mindoro ay lider ng makabayang mga organisasyon gaya nina Orly Marcellana ng Bayan, Helen Asdolo ng Gabriela at Pedro Santos Jr. ng Anakbayan.

Marami ring lider ng pangrehiyong mga organisasyon ng manggagawa at magsasaka ng Timog Katagalugan ang kasama sa listahan gaya nina Renato Alvarez ng Kamagsasa-Ka, Leng Jucutan ng Kongreso ng mga Magsasaka para sa Tunay na Repormang Agraryo (Kopra)-Quezon at Agaton Bautista ng Samahan ng mga Magbubukid sa Batangas (Sambat).

Matagal na silang nakikita ng publiko sa iba’t ibang aktibidad, pagtitipon at kilos-protesta.

Sa mga sinapahan ng kaso na ngayo’y tinatawag na Southern Tagalog 72 at 27, lima na ang nauna nang inaresto at ngayo’y nakabilanggo habang ang iba naman ay patuloy na tinutugis ng pulis at militar.

Ibang taktika ng panunupil

Sa pagsusuri ng Bayan, piniplit ng pamahalaang Arroyo na kamtin ang layunin nitong “niyutralisahin ang Makaliwa at Komunistang mga grupo” gamit ang ibang taktika. Pagkatapos mamalas ng pamahalaan ang kabi-kabila at mariing mga batikos dahil sa mga kaso ng pamamaslang at pagdukot sa mga aktibista, nangailangan itong mag-isip ng bagong paraan upang likidahin ang kanyang masusugid na mga kritiko sa hanay ng makabayang mga organisasyon.

Ayon sa tala ng Karapatan, isang alyansang nagtataguyod ng karapatang pantao, aabot na sa 901 ang biktima ng pamamaslang na maiuugnay sa mga operasyon ng militar at may ayuda ng pamahalaang Arroyo. Dahil sa mga ito, hindi lamang sa loob ng bansa umani ng kritiko ang pamahalaan kundi pati na rin sa pandaigdigang komunidad.

Sa ulat ni Propesor Philip Alston, United Nations Special Rapporteur on Extra-judicial, Summary or Arbitrary executions, sinasabing kailangang managot ang pamahalaan at militar sa paglabag sa mga karapatang pantao sa bansa.

Ang “maramihang pagsasampa ng mga kaso” at “pagkrikriminalisa” sa mga kasapi, lalung higit sa mga lider, ng mga makabayang mga organisasyon ay naglalayong paralisahin ang pagkilos ng mga ito, ayon sa Bayan. Ito ang taktika na ginagamit ngayon ng pamahalaan.

“Ang hindi nagawa ng gubyernong Arroyo sa pamamagitan ng pagpaslang sa mga aktibista ay gagawin nila sa pamamagitan ng taktikang ito,” sabi ng Karapatan.

Kasangkapan dito ng pamahalaan ang Inter-Agency Legal Action Group (Ialag) na pinamumunuan ni National Security Adviser Norberto Gonzales at ang Kalihim ng Department of Justice na si Raul Gonzalez. Binuo ang Ialag noon pang 2006 sa pamamagitan ng Executive Order 493. Ialag din ang responsable sa pagsampa ng kasong murder laban kay Bayan Muna Rep. Satur Ocampo at iba pang progresibong mga mambabatas.

Layunin ng Ialag na gamitin ang batas upang tuluyang ipagkait sa makabayang mga organisasyon at progresibong mga party-list ang “demokratikong espasyo” na mayroon kahit papaano sa kasalukuyang sistema. Katanuyan, ayon sa tala ng Bayan, ang pagbanggit mismo ni Gonzalez sa isang pulong ng Inter-Parliamentary Union na nagtagal ng siyam na buwan bago nila nabuo ang kaso laban kay Rep. Satur Ocampo at sa iba pa.

Mga elemento ng DOJ, Armed Forces of the Philippines (AFP), National Intelligence Coordinating Agency (NICA), National Bureau of Investigation (NBI), Bureau of Immigration and Deportation (BID) at Department of Foreign Affairs (DFA) ang napapatakbo sa Ialag.

Gayundin, ayon kay Gonzales, ang “legal na opensiba”, na pangunahing gawain ng Ialag, ay ang “magbibigay-wakas” sa insurhensiya na isinusulong ng Komunistang kilusan sa Pilipinas na “kinakatuwang” ang legal at makabayang mga organisasyon.

Mga ‘tagumpay’ ng Ialag

Ayon pa rin sa Bayan, itinuturing ng Ialag ang opisyal na pagtataguri sa Communist Part of the Philippnes-New People’s Army-National Democratic Front (CPP-NPA-NDF) bilang mga teroristang mga organisasyon ang pinakaunang nagtagumpay sa mga tinakdang layunin ng ahensiya.

Kasunod nito ang kontra-insuhirensiyang kampanya laban sa “prenteng mga organisasyon” nito.

Tagumpay din nilang tinuturing ang mga pagsasampa ng mga kaso sa mga representante ng progresibong mga party-list. Matatandaang naging saksi ang mga nakaraang taon sa pagharap ng mga ito sa kabi-kabilang kasong kriminal.

Noong Pebrero 2006, inaresto si Anakpawis Rep. Crispin Beltran dahil sa salang rebelyon. Parehong buwan ng sumunod na taon, sinampahan naman ng kasong multiple murder si Ocampo at inaresto matapos ang isang buwan. Samantala, Mayo ng nakaraan ding taon, kinasuhan naman si Bayan Muna Rep. Teddy Casiño ng obstruction of justice dahil umano sa pagpigil nito sa pag-aresto sa pinaghihinalaang kasapi ng NPA na si Vincent Borja.

Hinala rin ng progresibong mga party-list na ang Ialag ang nasa likod ng disqualification case laban sa kanila noong Enero 2007.

Sa isang banda, tagumpay ang pamahalaan sa tangka nitong paralisahin ang pagkilos ng mga lider ng makabayang mga organisasyon sa Timog Katagalugan.

Ngunit ayon kay Axel Pinpin, information officer ng Kamagsasaka-Ka, hindi permanente ang pagpaparalisang ito. Lalo lamang umanong paiigtingin nito ang galit ng mga mamamayan dahil sa kawalang-katwiran at dahas ng “larong pulitiko-militar” ng pamahalaan, ayon naman sa Pambansang Lakas ng Kilusang Mamamalakaya ng Pilipinas (Pamalakaya) na may mga kasapi ring sinampahan ng kaso.

Noong Pebrero 2007, inirekomenda ni Alston sa gobyernong Arroyo na buwagin ang ialag. Mungkahi ng naturang eksperto ng UN na ituon ng sistemang hustisya ng bansa sa pag-resolba sa mga kaso ng pagpatay at pagdukot sa mga aktibista at pagpapanagot sa nasa likod ng mga ito.

Sa balangkas ng Oplan Bantay Laya 2

Ayon kay Noriel Rocafort, pangkalahatang kalihim ng Bayan-Batangas, ang pagsasampa ng mga kaso, gayundin ang sunud-sunod na pag-aresto, ay “hudyat ng panibagong bugso ng pampulitikang panunupil at panunugis sa mga militanteng organisasyon sa rehiyon.”

Matatandaang ang Timog Katagalugan ay isa sa mga sinalanta ng kasagsagan ng anti-komunistang kampanya ng pamahalaang Arroyo dahil sa sigla ng legal at makabayang kilusan dito. Mismong ang nag-retirong heneral na si Jovito Palparan, na kilalang “berdugo” ng pangulo, ay tinalaga sa rehiyon upang paigtingin ang nasabing kampanya.

Ang Timog Katagalugan ay nagsisilbi ngayong “laboratoryo ng panibagong bugso ng panunupil” na naayon sa internal security plan ng pamahalaan na Oplan Bantay Laya (OBL) 2, dagdag ni Rocafort.

Batay sa mga dokumentong nakalap ng Karapatan, natapos na noong 2006 ang OBL na unang pinanatupad noong 2002. Kabilang sa mga taktika nito ang pamamaslang at pagdukot sa aktibistang pinagbibintangang mga komunista. Dahil hindi nagtagumpay ang OBL sa layunin nitong “lipulin” ang CPP-NPA-NDF, simulan muli ito bilang OBL 2.

Sa pagkakataong ito, hindi umano muli patatakot ang mga militante.

Nakahanda raw sila, sa pangunguna ng Bayan, at ang mga samahan ng manggagawa at magsasaka sa Timog Katagalugan na magsagawa ng iba’t ibang kilos-protesta upang kondenahin ang pampulitikang panunupil sa kanilang kasapian.

Diin ni Araullo, “Walang makahihigit sa pagiging mapagbantay ng nagkakaisang hanay ng mamamayan.”